Nazwa kroju odczytana z PDF jest dopiero początkiem. Liczy się również odmiana, sposób osadzenia, dostępne znaki i rzeczywisty wygląd po eksporcie.
- Odczytaj font osobno dla każdego fragmentu.
- Usuń prefiks podzbioru z nazwy, ale nie zakładaj dostępności pełnego kroju.
- Porównuj próbkę z polskimi znakami, cyframi i interpunkcją.
Co PDF wie o czcionce
W zasobach strony PDF może znajdować się nazwa fontu, jego typ, mapowanie znaków i osadzony program czcionki. Nazwa w rodzaju ABCDEF+Calibri oznacza zwykle podzbiór. Losowy prefiks nie jest częścią nazwy rodziny, lecz informacją techniczną generatora.
Jeden dokument może używać kilku kopii tego samego kroju, oddzielnie dla tekstu zwykłego, pogrubionego i znaków specjalnych. Dlatego próbnik powinien pokazywać styl aktualnego zaznaczenia, a nie jeden font dla całej strony.
Dlaczego rozpoznana nazwa nie zawsze wystarcza
Osadzony podzbiór zawiera często tylko litery występujące w oryginale. Jeśli dopiszesz ą, ę lub cyfrę, której wcześniej nie było, edytor może nie znaleźć glifu. Sama obecność Calibri w pakiecie biurowym na innym komputerze również nie daje prawa ani technicznej możliwości użycia jej na serwerze.
Niektóre generatory zapisują nazwę zastępczą lub modyfikują metryki. Wtedy dwie czcionki o tej samej etykiecie mogą mieć inną szerokość. Najpewniejszy test to wyrenderowanie całego nowego zdania i porównanie rytmu liter.
- Sprawdź ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź i ż.
- Porównaj cyfry 1, 4, 7 oraz znaki nawiasów.
- Zobacz wagę tekstu na ekranie i po eksporcie.
Jak wybrać zamiennik
Najpierw dopasuj kategorię kroju: szeryfowy, bezszeryfowy, monospace lub odręczny. Następnie porównaj wysokość małych liter, szerokość znaków, kształt a i g oraz grubość kreski. Dopiero na końcu koryguj rozmiar i odstęp znaków.
Dla popularnych fontów biurowych warto mieć legalnie dostarczone odpowiedniki metryczne i rozbudowaną bibliotekę fontów otwartych. Edytor powinien jasno oznaczać zamianę, zamiast udawać, że użył niedostępnego oryginału.
Kontrola dopasowania
Wpisz próbkę zawierającą wielkie i małe litery, cyfry, polskie znaki oraz dłuższe słowo. Porównaj linię bazową, wysokość, szerokość i kolor. Nazwa fontu w pickerze powinna być pokazana w jego własnym kroju, a podgląd na dokumencie aktualizować się bez opóźnienia.
Jeżeli różnica nadal jest widoczna, nie próbuj ukrywać jej samą zmianą rozmiaru. Czasem lepszy rezultat daje zmiana odmiany, szerokości znaków lub całego bloku na spójny font zastępczy.
Użyj właściwego narzędzia albo zacznij od gotowego, edytowalnego układu.